Zuster hooggevoelig

“Zuster, ZUSTER.” De struise vrouw komt dreigend op mij af gestiefeld. Haar grote ogen priemen in de mijne. Ik kijk angstig om me heen. Nergens op de lange gang is iemand te bekennen die op een zuster lijkt. De vrouw komt dichterbij. “Zuster,” roept ze nog een keer. Nu word ik echt bang; de vrouw die dreigend op me afloopt denk dat ik de zuster ben! “Zuster,” zegt ze smekend en strekt haar armen naar me uit. Snel ren ik het kamertje van mijn overgrootvader in en doodsbang verstop ik me achter de rokken van mijn moeder.

“Zuster, Zuster!” De oude vrouw schuifelt over de gang. “Zuster, help me dan toch,” zegt ze smekend als ik me omdraai en op haar afloop. “ Ik ben hier”, zeg ik rustig, terwijl ik haar handen zachtjes vastpak en haar glimlachend aan kijk. Ze is vergeten haar rollator mee te nemen en ik probeer tegelijkertijd te voorkomen dat ze uit evenwicht raakt. “Ik ben zo bang,” zegt ze. “Dat zie ik”, antwoord ik. “Ik weet niet waar ik ben,” de tranen biggelen over haar wangen.

“Zuster!” Ik sta met mijn moeder en oma op de gang en weer komt de struise vrouw mijn richting op. Bang wil ik de kamer van mijn overgrootvader weer in rennen, maar mijn oma en moeder blijven rustig staan. De vrouw klampt mijn oma aan. “Ik ben de zuster niet,” zegt ze lachend terwijl ze het toe laat dat de vrouw haar arm pakt. Ik observeer de situatie van achter de rug van mijn moeder. Blijkbaar ziet mijn oma de humor in van de situatie. De vrouw kijkt naar mij. Ik kijk nieuwsgierig terug, nog steeds bang, maar gesteund door de rustige reactie van mijn oma. “Loop maar door,” zegt mijn oma vriendelijk, “de zuster is verderop.” De vrouw kijkt de gang in en vervolgt haar weg.

“Je woont hier, ” vertel ik de oude vrouw terwijl ik mijn arm in de hare haak. “Omdat je steeds vergeet waar je woont, is het veiliger dat je hier bent. Hier wordt voor je gezorgd. “Ja,” beaamt ze, “ik ben steeds zo in de war.” “Eigenlijk is het hier net een soort studentenhuis,” zeg ik langs mijn neus weg, afstemmend op haar luchtige natuur. “Alleen dan voor ouwetjes.” “Nou,” reageert de oude vrouw. “Ik mocht niet studeren hoor, ik moest helpen op de boerderij.” En terwijl we naar de huiskamer lopen, vertelt ze honderduit hoe het boerenleven er in de jaren vijftig aan toe ging, haar tranen en angst weer vergeten.

Vandaag is het Wereld Alzheimer dag. Veel mensen ervaren tijdens het proces van deze ziekte angst en verdriet. Angst omdat ze hun omgeving niet meer herkennen en verdriet omdat ze beseffen dat hun wereld daardoor verandert.

Als hooggevoelige kleuter was ik doodsbang voor de vrouw die in haar verwarring dacht dat ik de zuster was. Volledig afgestemd op haar angst, zocht ik de veiligheid van mijn moeder en oma.
Inmiddels zelf “zuster” en regelmatig aan het werk met Alzheimer patiënten, zie ik het als mijn belangrijkste taak om veiligheid te bieden. Aanwezigheid in het hier en nu is daarbij de truc. Mijn hooggevoeligheid is een dankbaar hulpmiddel waardoor ik de zorg nog beter kan afstemmen op mijn cliënt.