Touwtjes en knoopjes

Mijn intuïtie zegt me naar haar kamer te gaan. Als ik binnenkom, ligt ze op haar rug in bed. Het stervenspad is ingezet en ze heeft een minimale dosis morfine gekregen tegen pijn. Op dit moment mag ze eventueel een nieuwe dosis krijgen. Haar dochter zit naast haar op een stoel.

Ik ga aan het voeteneind staan en bestudeer het gezicht van de oude dementerende dame. Meteen gaan haar ogen open en fixeren zich op de mijne. Er ontstaat een onzichtbare interactie die ik waarneem als een bundel van licht. Dochter voelt het ook en is geraakt door het contact dat ontstaat.

Ze laat me zien dat ze bezig is haar hele leven te overzien. Met de touwtjes en knoopjes die ze laat zien, wil ze zeggen dat ze verbanden aan het begrijpen is tussen verschillende gebeurtenissen in haar leven. Ook tussen gebeurtenissen die ogenschijnlijk niks met elkaar te maken hadden. Door deze verbanden te begrijpen, ziet ze haar levenslessen. Levenslessen die ze meeneemt als ze dit lichaam verlaat. Ze geeft aan dat ze ongeveer een week de tijd nodig heeft om haar hele leven te overzien en dan klaar is om te sterven.

Mijn intuïtie volgend loop ik naar haar hoofdeind en maak een strijkbeweging van haar derde oog naar haar kruin. Ze doet haar ogen dicht en valt met een grote glimlach op haar gezicht in slaap.

Haar dochter zit vol verbazing het tafereel te bekijken. De verzorging die ondertussen is binnengelopen, is ook erg gefascineerd door het contact dat is ontstaan tussen mij en de dame in bed. Eigenlijk weten we alle drie niet zo goed wat er nou precies gebeurt, alleen dat er een fijne sfeer is die ons alle vier goed doet.

De dochter vraagt of het goed is door te gaan met de morfine. Ik zeg dat ik daar niet over mag oordelen, aangezien ik geen arts ben. Het enige wat ik kan zeggen is dat morfine het proces verstoort waar moeder nu in zit en in het geval van pijn of ernstige onrust haar eigen intuïtie te volgen.

Een week later overlijdt ze.