Bevrijd

Na twee hersenbloedingen is ze dubbelzijdig verlamd en volledig afhankelijk van zorg. Op het blad van haar rolstoel zijn twee stippen geplakt, een rode waar ze naar kijkt als ze nee wil zeggen en een groene, voor als ze ja bedoelt.

Als ik haar heb uitgelegd wat een reading inhoudt en om haar toestemming vraag, knikt ze naar de groene stip.

Het eerste wat ze met me communiceert is een gevoel van “volledig bewustzijn.” Ze vertelt me dat ze door de beschadingen in haar hersenen, regelmatig in een “hier-en-nu-staat” verkeert, helemaal “zen” is. Het is een heerlijke staat van zijn en ze is dankbaar dat ze dit mag ervaren bij leven. Daarnaast is ze zich ervan bewust dat haar lichaam snel achteruit gaat en ze binnenkort zal sterven. Een proces dat ze accepteert, maar liever blijft ze nog een tijdje leven om deze “staat van zijn” te ervaren. Op mijn vraag wat ze nodig heeft, laat ze zien dat ze gedurende de lichamelijke zorg met aandacht aangeraakt wilt worden.

Tijdens de reading schieten de tranen me in de ogen. Het gevoel van “zijn” is prachtig en ik ben haar dankbaar voor wat ze me laat zien. Op haar beurt kijkt ze me aan met heldere ogen en laat merken dat ze dankbaar is dat ze gezien wordt.

Drie maanden later overlijdt ze. De opmerking “het is beter voor haar, wat had dat mens nou voor leven zo”, negeer ik.